به نام خدای سبحان - سلام علیکم

تقویم رسمی کشور در سالیان قبل، هفتم صفر را روز میلاد امام کاظم علیه‌السلام معرفی می‌کرد و چه بسا صدا و سیما هم برنامه‌های خود را به همین مناسبت اختصاص می‌داد اما غالب مردم در شهرهایی مانند قم به عزاداری برای امام حسن مجتبی علیه‌السلام می‌پرداختند. خوشبختانه پس از تحقیق و تلاش علماء، این تعارض و اشتباه تاریخی رفع شد و میلاد امام کاظم علیه‌السلام به ماه ذی‌الحجة منتقل گردید و مقابل هفتم صفر هم (شهادت امام حسن علیه‌السلام به روایتی) درج شد.

اسناد وزارت امور خارجه نشان داده است که چون تولد ناصرالدین شاه مصادف با هفتم صفر بوده و می‌خواسته‌اند این روز را جشن بگیرند، لذا نقل ضعیف میلاد امام هفتم را به تقویم وارد کرده‌اند تا به نوعی ذهن مردم را از مصیبت اسرای کربلا دور کنند و زمینه برگزاری جشن‌ در کشور را فراهم آورند. از سویی با توجه به محل ولادت امام هفتم (بین مکّه و مدینه) و وقایع آن زمان، به نظر می‌رسد میلاد آن حضرت باید در ماه (ذی‌الحجة) واقع شده باشد.

در مورد شهادت امام حسن مجتبی علیه‌السلام هم دو قول وجود دارد، یکی 28 صفر (که مثلاً مرحوم کلینی (ره) و شیخ مفید (ره) به آن معتقد بودند) و یکی 7 صفر (که مثلاً علامه مجلسی (ره) و محدث قمی (ره) به آن معتقد بودند) که اتفاقاً روایت هفتم صفر هم چندان غیرمشهور نیست (شیعیان غیرایرانی به آن مقید هستند) و مناسب است به آن اهمیت داده شود.

به این بهانه یک نکته هم قابل توجه است و آن اینکه امام حسن علیه‌السلام هم اگر در موقعیت امام سوم بودند حتماً قیام می‌کردند و مقابل یزید ملعون می‌ایستادند، همانطور که امام حسین علیه‌السلام هم مانند برادر بزرگترشان مدت ده سال مقابل معاویه (که ظاهر را حداقل حفظ می‌کرد) صبر کردند. به بیان روایات، امام حسن علیه‌السلام مظهر عقلانیت بود و باید دانست صلح امام حسن و قیام امام حسین (علیهما السلام) دو روی یک سکّه بود و هر دو به وظیفه الهی عمل فرمودند.

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

منبع : منبر اینترنتی / http://cmenbar.ir