به نام خدای سبحان - سلام علیکم

در این ماه به فضل الهی به شرح فرازهایی از مناجات شعبانیه با کمک دو کتاب (شُکوه نجوا) و (نجوای عارفانه) حضرات آیات مصباح یزدی و تحریری می‌پردازیم.

16 -  وَ اِن کانَ قَد دَنَی أجَلی وَ لَم یُدنِنی مِنکَ عَمَلی فَقد جَعلتُ الاِقرارَ بِالذَّنبِ اِلیکَ وَسیلَتی (و اگر مرگم نزدیک شده است و عملم مرا به تو نزدیک نکرده باشد، به یقین اقرار به گناه را وسیله خودم به سوی تو قرار دادم)

در این فراز، اقرار به گناه وسیله‌ای برای شفاعت معرفی شده است. اینکه انسان طلبکار نباشد و به خطاهای خود اعتراف کند، راهی برای نزدیک شدن به خدای سبحان است.

حالا سؤال اینجاست که معصومین (علیهم‌السلام) چرا اقرار به گناه می‌کنند؟ برخی گفته‌اند امام از زبان امّت خود مناجات می‌فرماید. بعضی معتقدند با اینگونه مناجات، به اهل ایمان آموزش می‌دهند که چگونه مناجات کنند؟ پاسخ گروه دیگری این است که اعمال خوب ما، برای آن بزرگواران کمالی محسوب نمی‌شود و در برابر عظمت الهی، نقص محسوب می‌گردد. مثلاً ما نماز شب می‌خوانیم و به آن خُرسندیم اما یاران درجه چندم امام معصوم هم از این نماز شب استغفار می‌کنند. پاسخ آخر هم این است که امام وقتی ظرف وجود خود را به عنوان یک انسان در برابر عظمت الهی خالی می‌بیند، اظهار عجز فرموده و در مقابل خدای سبحان اعتراف می‌کند که خدایا اگر دستم را نگیری، چه بسا من هم سقوط می‌کنم و با این اقرار، محبوب خداوند بزرگ می‌ماند.

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

منبع : منبر اینترنتی / http://cmenbar.ir