به نام خدای سبحان - سلام علیکم

در این ماه به فضل الهی به شرح فرازهایی از مناجات شعبانیه با کمک دو کتاب (شُکوه نجوا) و (نجوای عارفانه) حضرات آیات مصباح یزدی و تحریری می‌پردازیم.

17 - اِلهی قَد جُرتُ عَلی نَفسی فِی النَّظَرِ لَها، فَلَها الوَیلُ اِن لَم تَغفِر لَها (خدایا به تحقیق بر نفسم ستم کردم که به سود آن توجه کردم پس وای بر آن اگر او را نبخشی)

در این فراز نیز با زبان شیرین مناجات به سراغ دریای جوشان رحمت الهی می‌رویم. در اینجا عرضه می‌داریم که خدایا من به خودم ظلم کردم. یعنی وقتی قرار بود تدبیری بیاندیشم و متوجه تو باشم، اسیر ظواهر دنیا شدم و از توجه کامل به تو محروم گردیدم.

در حقیقت مفهوم این فراز آن است که خدایا من با مهلت و میدانی که به نفس خود دادم، بر خویش ستم کرده‌ام و وای بر من اگر مرا نیامرزی.

توجه کنیم که هر فرد به تناسب درجه ایمان خود - علاوه بر غفلت عمومی - ممکن است دچار غفلت خاص هم بشود. لذا معصومین علیهم‌السلام که در اوج ایمان هستند حتی توجه به مسائل عادی و مُباح دنیا را هم برای خود عذاب می‌پندارند.

و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین

منبع : منبر اینترنتی / http://cmenbar.ir